Ghaflat.com

خیلی عالی بود…فرهنگ مرد سالار که با تاثیر روی نا خود آگاهها، مردانی اونچنانی تربیت می کنه، زنهایی هم اینچنانی میده بیرون؛… به این عکس نگاه کن: http://www.inn.ir/iran_media/image/2008/12/808191208_orig.jpg
(عکس رو همراه با کمی توضیح، اتفاقی تو یک وبلاگ دیدم که متاسفانه الان آدرسش رو ندارم)

من کاری به جنبه سیاسی عکس ندارم، بلکه منظورم نکته جنسی ای هست که توی این شعار قایم شده: “اسرائیل، اسرائیل، فکر نکنی ما زنیم، تو دهنت می زنیم”‌
خوب این جمله رو دو جور میشه معنی کرد: ۱- یا منظورش اینه که : فکر نکنی من یه زنم! (چون زن بودن از اساس یعنی ضعیف و تو سری خور بودن، زنانگی رو خودش از همون اول چیز بدی می دونه) ، بلکه زن نیستم (که خوب البته مرد هم که نیست! معلوم نیست حالا این وسط چطوری می خواد خودش رو تعریف کنه!) و میام می زنم تو دهنت.
۲-یا اینکه منظورش اینه که فکر نکنی من که یک زنم، نمی یام بزنم تو دهنت. یعنی معمولا تو زنیتم از این کارها نمی تونم بکنم! (احتمالا چه بسا که معمولا تو دهنی هم می خورم!) ، ولی حالا چون تویی! با همین زن بودن و تو دهنی خوردنم، میام و می زنم تو دهن تو!
یعنی نگاه کن این آدم، این زن، چطوری به خودش نگاه می کنه! و بدتر از اون، به جز “تو دهنی زدن” (و اجرای خشونت) هیچ راه دیگه ای برای رهایی از حقارت خودش پیدا نکرده.
نکته خنده دار تر اینکه نه تنها این باور نا خود آگاه براش کاملا درونی و نهادینه شده، و نه تنها باز هم نا خود آگاه براش کاملا طبیعه که اطرافیانش اینطور می بیننش، بلکه در نهایت تنگ بینی ، فکر می کنه تمام دنیا هم اینطوری نگاهش می کنه، از جمله اسرائیل، که سردمدارش یک زن هست! (باز هم کاری به سیاستهای مربوط به این کشور که باهاشون مخالفم، ندارم)

یادم میاد وقتی بچه بودم، تو یک مراسم ختم از مامانم پرسیدم: “یعنی چی که نوشته ضمناً مجلس زنان نیز در همین مکان برگزار میشود” گفت: دخترم یعنی اینکه خانم ها هم می تونن تو مراسم شرکت کنند. گفتم: یعنی ما نباید شرکت می کردیم. گفت: نه عزیزم، اینو نوشتن چون بیشتر خانم ها دوست دارن تو مراسمی که تو خونه مرحوم برگزار میشه شرکت کنند تا مسجد، واینو نوشتن برای تاکید بیشتر اینکه اشکال نداره ما هم مسجد بریم. و تا الان همیشه این ضمناً برای من معنی تاکید در حضور زنان در مراسم روداشت تا اینکه با خوندن این مطلب فهمیدم میشه برای اون معنی دیگه ای هم متصور شد…
اما این مطلب باعث شد به یاد سئوالی که مدتی هست منو به خودش مشغول کرده بیفتم پس دوست دارم اگه کسی نظری داره اونو همینجا(البته بدون اجازه آقای شاه ولی) یا به ایمیل من ارسال کنه، خوشحال میشم.
در اینکه اندیشه مرد سالاری در جامعه انسانی ریشه تاریخی دارد هیچ شکی نیست ولی من با خودم میگم چرا این اندیشه ها در دین ما هم هست؟ یا بهتر بگم چرا دین روی اون مهر تایید میزنه ؟
بگذارید یک مثال بزنم، دوستی دارم که مدتی هست ازدواج کرده و الان از زندگیش راضی نیست و می خواد طلاق بگیره ولی چون خوشبختانه !!! این حق هم از خانم ها در اسلام سلب شده با بن بست روبرو شده و شوهر گرامی اون هم هیچ جوری راضی نمیشه اونو طلاق بده (البته بگذریم از این نکته که وقتی ازش پرسیدم چرا موقع عقد شرط حق طلاق رو نگذاشتی، گفت: من اینو با پدرم در میون گذاشتم، ولی اون گفت: دخترم الان باید به فکر وصال باشی نه طلاق، نمی خواد از همین اول به این چیزا فکر کنی، بعدش هم اگه الان من اینو بگم ممکنه خونواده داماد ناراحت بشه و این یکی هم از دستمون بپره) باید بگم حتی خود من در قرآن به صراحت این مطلب رو خوندم “که ای مردان مومن این فقط شما هستید که هر زمان خواستید می توانید زنان را رها نمایید” و این شما هستید که در موضع قدرت قرار دارید(اوه انگار از کلمات قسار احمدی نژاد استفاده کردم)
البته شاید گفتن و حتی فکر کردن به این موضوع برای ما که از همون اول بهمون یاد دادن یا بهتره بگم تو کلمون کردن که اسلام کامل ترین و با عدالت ترین دین هست کفر محسوب بشه و حتی در جمع خودمانی هم نتونیم اون چیزی رو که در دلمون هست در مورد قرآن یا اسلام بگیم وشاید خالی از لطف نباشه که بگم وقتی با یکی از افراد مطلع دینی موضوع دوستم رو در میان گذاشتم و در بین این مطلب این سئوال که چرا باید یک زن (البته در ایران+اسلام) همونطور که یک زندگی رو با میل خود آغاز کرده نمی تونه خودش به اون پایان بده؟ گفت: در این مطلب نکات بسیارظریفی نهفته است. گفتم: این نکات ظریف چی هست؟ با صدایی آرام و دلنشین و لبخندی بر لب گفت: آخه خانم ها موجوداتی احساساتی و عاطفی هستند و شاید بیشتر تصمیماتشون از روی احساس باشه و خداوند که به این موضوع توجه داشته در اسلام خواسته تا بنای خانواده براحتی و از روی احساسات و مسائل کوچک از هم گسیخته نشه و شاهد بسیاری از جدایی ها نباشیم و …
و اونقدر در مورد این ظرافت صحبت کرد که خود من کم آوردم و دیدم سکوت کردن در مقابل اون بهترین راه حله.
حالا سئوال من اینه: اگه من بخوام که مسلمان باشم و به جنبه های مذهبی از دین واقعا معتقد باشم ولی با جنبه هایی از این دست عدالت هایی که دراسلام برای زنان مطرح شده مخالف، باز هم میتوانم خودم رو مسلمان بنامم و به گفته یکنفر ” این دیگه اسلام من در آوردی است” معتقد باشم؟!
راستی اگه دوستان راه کاری رو برای این مشکل دوستم پیدا کردن ممنون میشم بیان کنند، البته باید بگم یکی از فضلا پیشنهاد کرده بود تنها راه حلی که تو ایران برای زنها خوب جواب میده خیانت و تن دادن به رابطه نامشروع برای غیرتی کردن مرد و در نتیجه گرفتن حکم طلاقه که خواستم بگم قبلا مطرح شده.
از آقای شاه ولی هم عذر خواهی میکنم که دیدگاهم به پرسشگاه تبدیل شد و امیدوارم این بیرون اومدن از قبر و رسیدن حساب بازماندگان محترمتون صد سال دیگه اتفاق بیفته، چون توجه ونوشتهای شما در حمایت از زنان امید اندک ما رو به تغییر زنده تر میکنه، در پایان آرزو میکنم هدیه خداوند به شما شادی باشد.